Filosofie versus beelddenken

Ben jij filosofisch ingesteld?

Mwah.

Praat je veel?

Nee, ik zeg alleen woorden, waarvan ik vind dat ik ze moet uitspreken.

Nou, dat klinkt toch aardig filosofisch. Kun je een voorbeeld geven?

Nee.

Is dat omdat je niet wil praten? Of heb je niet het gevoel dat je woorden moet uitspreken, omdat de innerlijke drang daarvoor ontbreekt? Dat kan. Jij bepaalt wat je zegt.

Dat is het niet.

Is er dan een andere reden? Vraag je je misschien af, of jouw woorden wel iets toevoegen in een wereld waarin alles al gezegd is? Of ben je een beelddenker? Dat je voor je ziet wat je wil antwoorden, maar dat je van mening bent dat taal onvoldoende uitdrukking geeft aan je gevoel?

Zeg, heb jij niks beters te doen?

Dat zou toch kunnen? Mensen hebben hun eigen perceptie van de betekenis van woorden, omdat ze daar op basis van hun eigen wereldbeeld uitleg aan geven. Dat je bang bent dat ze een conclusie trekken, die jij helemaal niet hebt bedoeld?

Nee, ik denk over andere dingen na.

Is het iets seksueels?

Soms.

Zie je daarbij borsten, of een penis? Misschien wel allebei?

Meestal, maar nu heeft het te maken met de overheid. Ze willen korten op de sociale voorzieningen.

Jij hebt beelden van de overheid? Hoe zie je die voor je? Als een dikke man met een sigaar, die een hele grote zak op zijn buik draagt, waarin hij het grootste deel van jouw salaris gooit, voordat het aan je wordt uitbetaald?

Nee, het is een dunne man in een grijs pak, die geld afpakt van arme kaboutertjes en het via belastingaftrek aan de rijken geeft. Die kopen er grote auto's van, waarin ze de hele dag kaviaar eten. Daardoor worden ze te dik en passen ze niet meer in hun auto. Dan kopen ze een grotere auto, waarin ze nog meer kaviaar kunnen eten. Hun anussen zitten aangesloten op de uitlaat. Dan hoeven ze niet naar het het toilet en kunnen ze de hele dag kaviaar blijven eten.

Dan had ik gelijk, je bent een beelddenker. Maar auto's zijn tegenwoordig elektrisch, die hebben geen uitlaat?

Jawel, de elektrische auto van de rijke man heeft vier uitlaten. Die zijn allemaal aangesloten op zijn anus, zodat hij in zijn auto vierentwintig uur per dag kaviaar kan eten.

Dat is een fascinerende wereldbeeld. Kun je dat verduidelijken?

Achter de auto staan vier arme kaboutertjes. Voor iedere uitlaat één. Kleren hebben ze niet, maar wel kleine kruiwagens, waarmee ze de kaviaar-uitstoot naar de rivier rijden, om die daar te dumpen.

Zo heb ik nog nooit naar de wereld gekeken. Redden ze dat in één run?

Nee. Ze lopen de hele dag heen en weer, want de rijke man eet vierentwintig uur per dag kaviaar. Zijn lichaam is door al dat eten getraind om het versneld op te nemen en uit te scheiden. Daardoor gaat hij meer en meer eten.

Maar dat is toch niet goed voor zijn lichaam?

Dat deert hem niet. De rijke man wordt dikker en dikker. Al etende perst zijn lichaam zich vast in het interieur van zijn auto, waardoor het hem niet meer lukt om uit te stappen. Iedere maand komt de brandweer langs, om hem uit zijn auto te snijden en hem over te zetten in een grotere auto. En zo blijft hij kaviaar eten, tot hij dood gaat.

En dan?

Dan wordt hij opgehaald door Van den Berg Vetverwerking en vieren de kaboutertjes feest. Dan hoeven ze niet meer meer iedere dag met hun kruiwagen van de auto naar de rivier te rijden.

Maar wat gaan ze dan doen? Je wordt kabouter met een kruiwagen, of je gaat de hele dag kaviaar eten? Sinds de Industriële Revolutie is het zo verdeeld en zeggen de rijken tegen de kabouters, dat ze heel hard moeten werken, omdat dat goed is voor de economie. Er is inmiddels al een rijke die daar één biljoen dollar mee verdient.

Maar als de rijken er financieel op vooruit gaan, gaan de kabouters dat dan ook?

Daar heb ik geen beeld bij. Ik ben rijk en zit in de bevoorrechte positie, dat ik filosofische vragen kan stellen. De rest van de dag zit ik in mijn veel te grote auto te bedenken, hoe ik nog meer kaviaar kan eten.